واقعا شاهکاریه برای خودش...برای خودش که چه عرض کنم...برای همه!

لحن ساده و روان و زبان مفهوم در کنار مضامین عالی،هدفدار نوشتن و جسارت قلم ، همگی دست به هم می دن تا من از ازش به عنوان یه نویسنده ی خوب نام ببرم.سال دوم دبیرستان و از همون کتابای درسی با جلال آشنا شدم ولی بعد از اون که کمی بیشتر طرفش رفتم وآثار بیشتری ازش خوندم متوجه  نابغگی اش شدم.عالیه...اگه از طرفدارای پر و پا قرصش هستید که هیچ...اما اگه هنوز زیاد ازش جلال نمی دونید اما تمایلی درتون هست با من بیاید ادامه ی مطلب... .

Non-governmental organization) که مخفف اون می شه (

 Yeah…!

I’m an English teacher too…!

4 years ago when a good man guide me too taste my abilities in learning English more than high school lessons, I started it in an informal English Learning Center .When I felt more successful in , wanted to learn more and more seriously. After registering in a formal English institute, continued with more energy and keep my self powerful and better and always updated.

Two years ago I had my first teaching in Emrooz International Languages Training Center in Robatkarim and after that became famous in my city to teach English as the youngest teacher!... .

Here there are some notes for friends are interested in Teaching  New Methods… .

بله ! تکواندو...!ورزش محبوب من...تو این قسمت میخوام چندتا مطلب علمی خوب و بدرد بخور واسه علاقه مندا و اوناییک میتونن علاقه مند باشن بذارم.امیدوارم بهره ببرید.اماقبلش یه کم هم از رابطه خودم با این ورزش بگمبد نیست...منم یکی مثل شما!چیه چرا اونجوری نیگام می کنی؟بهم نمی خوره اهل رزم باشم؟!

    ورزش رو خیلی دوست  دارم...نه بخاطر اینکه برام هیکل بیاره یا برم مقام بیارم و اسممو در و دیوار بزنن و پز مدال ها و حکم هام رو بدم!نه...واسه این می ورزم(همون "ورزش می کنم")که

۱.از تنی که خدا سالم بهم امانت داده مراقبت کنم.

۲.انرژی ای که بعضی وقتا اضافه میاد و صرف بعضـــــــــی کارا می شه دیگه باقی نمونه!

۳.روحیه نشاط و امید و عزت نفسم رو که مهم ترین های زندگیم هستن و اصلا ویژگی اصلی ام هم می تونه باشه رو تقویت کنم.

اما اینکه چرا تکواندو رو انتخاب کردم و سه ساله دارم رزم کره ای می کنم هم دلیل داره:-توی ورزش هایی که گروهیه سرنوشت رقابت دست تعدادی از افراده،از اونجاییکه اصلا دوست ندارم سرنوشت و عاقبت هیچ کدام از فعالیت هامو دست هیچ بنی آدمی بذارم،ورزش انفرادی رو می پسندم.(چیه خب؟!روحیه ام اینجوری ایجاب میکنه...).-حالا اینکه از بین ورزش های انفرادی زرمی رو انتخاب کردم هم اونم بر می گرده ب روحیه مبارز جویی  ام(من کی گفتم دعوا رو دوست دارم؟...روحیه ی مبارزه جویی گفتم!)فجنگ برای پیروزی رو دوست دارم!-و چرا ازبین رزمی ها تکواندو رو انتخاب کردماولبه خاطر اینکه از دربو داغون شدم خوشم نمیاد!دوم اینکه قانونش قانونیه و سوم اینکه وقتی میخواستم ورزش رو شروع  کنم مربی ام به لحاظ فیزیک بدنی ام این ورزش رو پیشنهاد کرده!

بریم ادامه مطلب تا بحث اصلی رو ببینیم؟

                                            نمی دونم چی شد که به یک باره زندگی پر از اشتباهم،  تبدیل به معجونی از عشق ،دین،شجاعت و آگاهی و معرفت شد.آشنایی  اتفاقی من با نهج البلاغه ی شریف نقطه ی عطفی در زندگیم تلقی می شه.منی که شاید تا ۴-۵ سال پیش نه آن چنان کتب اعتقادی و مذهبی مطالعه می کردم  و نه حتی علاقه به مطالعه شون داشتم، به یک باره و کاملا تصادفی با کتاب شریف نهج البلاغه آشنا شدم.نمی خوام بگم چی شد و چه گذشت و چه می کنم و چه ها کردم... . مهم نیست .می خوام چند خطی رو از صاحب اثر نهج البلاغه ـ امیر مومنان،مقتدای عادل عدالت جوی من ، حضرت علی (ع)  بنویسم و با هم مرور کنم.حرف هایی هم نمی خوام بزنم که همه جا می شنویم و می خونیم.هر چند تکرار اون مطالب بی فاید ههم نیست اما احساس می کنم این جا جا نیست؛وقتی می شه حرف های تازه و نو رو گفت چرا....تکرار؟!فقط اگر حوصله اش رو داری بیا ادامه ی مطلب ...در غیر این صورت فقط ازت دعوت می کنم همین چند بیت رو مرور کنی و بعدش دست علی به همراهت...

 ****************************************

 علی ز همسفر نیمه راه می گوید
علی شکایت ما را به چاه می گوید:

"بیا دلا که ز مردم به خود پناه بریم
ز دست مردم نااهل سر به چاه بریم"

چه در طبیعت ما مردمان فراهم بود
که ما شفیق نبودیم و چاه محرم بود؟

رها شدیم و گرفتار زرق و برق شدیم
میان برکه مال و منال غرق شدیم

به ما که مرد خداییم کفر چیره تر است
قلوب خلق "لیل المبیت" تیره تر است

حکیم واصل حق گفته است:"این که منم
حجاب چهره جان می شود غبار تنم"

میان حق و علی خاک هم حجاب نشد
یکی ز مردم خاکی "ابو تراب" نشد

ببین ز جانب بازار کیست می اید؟
نگاه کن به گمانم علی ست می اید

به چند درهم ناچیز چشم دوخته است
علی برای عروسی زره فروخته است

در این میانه یکی پاک و رستگار نماند
به چیز پلیدی مشتی گناهکار نماند

مکن شفاعت انان که رستگارند
که مستحق کرامت گناهکارانند

بیا به خانه ی دل هل نزول کن اقا
بیا و خواهش ما را قبول کن اقا

به سر براهی ما احتیاجی ایا هست؟
سیاهی دل ما را علاجی ایا هست؟

نشانی ختم الله مان مجازی نیست
به نقش مهر جبین هایمان نیازی نیست

خدا گواست که من بوی یار می شنوم
صدای صیقل بر ذوالفقار می شنوم

میان باطل و حق چند استخاره کند؟
مگر که فکر مرا ذوالفقار چاره کند...

میان سینه ما خلق بی وفا .افسوس
برای حضرت مولا نمانده جا .افسوس

"علی علی" است به لبهایمان ولی پیداست
هنوز در شب دل هایمان علی تنهاست....

 ***************************************

هنوزم قصد نداری بیای ادامه ی مطلبم ببینی؟!

                   با دنیای شعر و شاعری یه ارتباط های کوچیکی دارم...گاهی اوقات یه چیزایی می نویسم...دل نوشته هایی که مثل بعضی ها سعی ام این نیست که حرف دل همه باشه تا به دلشون بشینه...دل نوشته هایی که حرف دل خودم باشن.

معتقدم شعر دقیقا همون "احساس من در قالب کلمه ها " ست.به خاطر همین زیاد تو بند تکنیک و تاکتیکبازی های موهوم نیستم."می نویسم چون دوست دارم بنویسم و می نویسم چون احساس می کنم باید بنویسم"؛همین!

از همه ی این جنگولک بازی هایی که تحت عنوان پست مدرن و مدرن شعر و جیغ و موج و ...چرندیاتی از این نوع کاملا متنفرم.نه می فهمم چی می گن و نه دوست دارم بفهمم.کسایی که می خوان چیزهایی بگن که بقیه نمی فهمن.چند نفری دور هم جمع می شن و چرندیات هم رو گوش می دن و به به و چه چه می کنن بدون اینکه فی الواقع متوجه بشن.هر کس بتونه متنی رو بگه که کمتر کسی متوجه اش بشه اون شاعر موفق تره!عجب عالم مزخرفی دارند... .شعر باید ساده باشه...شعر باید زنده باشه...شعر باید فهمیدنی باشه ...شعر باید لذتبخش باشه...شعر باید فرو برنده به فکر باش...شعر باید خوندنی و گفتنی باشه...شعر باید شعر باشه!

آینده ی نه چندان دور  و   به محض فارغ شدن از مصیبت ها و امتحانات و دل مشغولی های فعلی قول میدم گزیده ای از نوشته های خودم رو ،رو این وبگاه بیارم تا با دنیای احساسی من هم آشنا بشید.دنیایی که تکه تکه!واسه خودش دنیاییه و همتا کم داره!

اما اون کسی که شعرش خیلی برام محترم و تحسین برانگیزه رو می خوام تو ایین قسمت معرفی کنم...کسی که شاید بشه گفت الگوی من می تونه باشه...کسی که فرمانروا و راهبر دنیای کوچک ونا قابل اما با ارزش احساسات و ادبیات منه ...بااحترام به همه ی شاعرای قدیمی و جدید... شاعر  محبوب دنیای احساسات نوشتاری من...آقای ...(لطفا ادامه ی مطلب!!!)...

لوییزو! هر جا هستی ، دست خدا به همرات و دعای من پشت سرت...خیلی هم دلم برات تنگ شده...لحظه شماری می کنم برای اون روزی که قراره دوباره تو ایران ببینمت.اگه دوست داری گیتار رو بیشتر بشناسی همراه من بیا ادامه ی مطلب...

موسیقی رو می پسندم...جزء  محدود ابزار های یه که دنیای مواج من رو به سمت آرامش سوق می ده... . همیشه بهش نیاز دارم.مخالف سر سخت اون متحجر هایی هستم که با هر جور ساز و نواز مخالفن.اما هر موسیقی رو هم دارای ارزش نمی دونم... .چیزی رو می شنوم که از شنیدنش سود ببرم.واسه همین از اراجیف بافی ها و آهنگ های سمبل دیمبل به شدت بدم میاد.هنوز که هنوزه نمی دونم این رپ ـکه اسموشو می ذارم آهنگی که کلمه ها رو وحشی می کنه تا سوار شنونده بشه - چرا داره روز به روز طرفداراش زیاد می شه.شایدم بدونم و نخوام بگم ... !اما در هر صورت  تاسف کامل خودم رو از این روند اعلام می کنم.

خواننده ی محبوب دنیای من ... .احساس می کنم از ته دلش می خونه...هرچند شاید خیلی بیشتر از اونایی که دنبال نقطه ضعفشن ، مشکلات موسیقیایی و آوازش رو بفهمم ؛ولی بازم می گم ،چون احساس می کنم از ته دلش می خونه دوسش دارم و از شنیدن صداش لذت می برم... بیا ادامه مطلب و چند تا از ترانه هایی که باهاشون انس دارم رو ببین...

با دیدن این عکس چه حسی بهت دست میده؟

اگر دلشو داری برو ادامه ی مطلب رو بخون تا بدونی این دنیای من چه وقتایی ممکنه به تو نیاز داشته باشه...